ΣΤ’ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

(7^ο -Ἀπρίλιος 2013)  

«Σώθητε...»

Συγκλονιστικὸ ὑπῆρξε τὸ ἀπο­τέ­λε­σμα τοῦ θαρραλέου κηρύγματος τοῦ Ἀπο­στόλου Πέτρου.  Χιλιάδες, ἀπὸ τοὺς ἀκροατές του, «κατενύγησαν τῇ καρ­δίᾳ».  Πλημμύρισαν, δηλαδή, ἀπὸ βαθειὰ κι ὀδυνηρὴ συγκίνηση.  Θέλουν ν’ ἀπαλ­λαγοῦν ἀπὸ τὶς τρομερὲς συνέπειες τῆς ἐποχῆς τους.  Γι’ αὐτὸ μ’ ἀγωνία ρωτᾶνε τὸν Πέτρο καὶ τοὺς λοιποὺς ἀποστόλους:

«Τί ποιήσομεν, ἄνδρες ἀδελφοί;»  Κι ὁ Πέτρος ἀπαντᾶ:

«Μετανοῆστε καὶ πιστέψετε κι ἂς βαπτισθεῖ ὁ καθένας σας στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σ’ ἄφεση ἁμαρτιῶν.  Τότε θὰ συγχωρηθεῖτε καὶ θὰ λάβετε τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ἀλλὰ ὁ Πέτρος δὲν περιορίστηκε σ’ αὐτά.  Μὲ τρόπο ζωηρὸ συνέχισε, «ἑτέροις τε λόγοις πλείοσι», νὰ μιλᾶ καὶ νὰ φανερώνει τὴν ἀλήθεια, γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, «καὶ παρεκάλει λέγων»:

«Σώθητε ἀπὸ τῆς γενεᾶς τῆς σκολιᾶς ταύτης»[1].

Τοὺς παρακινοῦσε καὶ τοὺς προέτρεπε λέγοντας: σωθῆτε, μὲ τὴ μετάνοια καὶ τὴν πίστη στὸν Ἰησοῦ, ἀπὸ τὴν πονηρὴ καὶ διεστραμμένη αὐτὴ γενεά.  Τὸ τέλος της θἆναι φοβερό.  Ἡ τιμωρία της θἆναι τρομακτική.

«Σωθῆτε».

Καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴ φοβερὴ τιμωρία, ποὺ ἀναμένει κάθε ἀμετανόητο ἁμαρτωλό.  Κι ἐμεῖς πρέπει νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴ φοβερὴ καταστροφή, ποὺ ἑτοιμάζει ἡ ζωὴ τῆς ἀποστασίας.  Δὲν πρέπει νὰ παραβλέπουμε τὸ γεγονός, ὅτι καὶ σήμερα τὸ ρεῦμα, ποὺ παρασύρει στὸν ὄλεθρο, εἶναι πολὺ ἰσχυρό.  Τὰ ὑλιστικὰ καὶ ἀντιχριστιανικὰ κηρύγματα ὁλοένα καὶ παίρνουν περισσότερο ὀργανωμένη καὶ ἐπιστημονικοφανὴ μορφή.  Μυριάδες εἶναι οἱ εἰδικευμένοι ἀθεϊστικοὶ κάλαμοι, ποὺ κάθε μέρα ἀγωνίζονται νὰ ὑποσκάψουν τὰ θεμέλια τῆς πίστης τῶν χριστιανῶν.  Σ’ ἑκατομμύρια, τὰ ποικίλα γραπτά τους κείμενα, κυκλοφοροῦν σὲ κάθε χώρα.

Ἔπειτα οἱ ἄνθρωποι, ποὺ κάνουν βίωμά τους τὶς ὑλιστικὲς θεωρίες, δὲν εἶναι λίγοι.  Ἐκεῖνο ὅμως, ποὺ ἀνησυχεῖ περισσότερο, εἶναι ἡ διάβρωση, ποὺ παρατηρεῖται στὶς μεγάλες μάζες τοῦ λαοῦ.  Μπορεῖ νὰ μὴν ἀπέβαλαν, βέβαια, τὴν πίστη τους στὸ Χριστό.  Μπο­ρεῖ νὰ μὴν ἀπεκόπησαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία Του.  Ὁλοένα ὅμως ὁ δεσ­μός τους μὲ τὸν Κύριο γίνεται πιὸ ἀδύνατος καὶ τὸ ὑλιστικὸ ὑπό­στρω­μα τῆς ζωῆς τους περισσότερο φανερό.  Τὰ ἰδανικά τους φθίνουν.  Τὸ πρέπον καὶ τὸ καθῆκον παραμελοῦνται.  Τὸ εὐπρεπὲς καὶ τὸ κόσμιο γελοιοποιοῦνται.  Ἡ ἀδικία πολλαπλασιάζεται.  Ἡ ζωώδης ζωὴ κερδί­ζει ἔδαφος.  Ἡ ἁμαρτία σήμερα ἔπαυσε νὰ ζητᾶ καταφύγιο στὸ σκοτάδι καὶ στὴ μυστικότητα.  Μέσα στὸ φῶς τῆς μέρας κυκλοφορεῖ παντοῦ.  Ἔγινε μόδα.  Ἔγινε διαφήμιση.  Ἔγινε τραγούδι.  Ἔγινε θέαμα.  Ὀνομάσθηκε πρόοδος.  Προσπαθεῖ νὰ παρουσιασθεῖ σὰν ὕψιστο φιλοσοφικὸ σύστημα καὶ τελευταία λέξη τῆς ἐπιστήμης.

Μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴν πραγματικότητα, ἡ προτροπὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, «σώθητε ἀπὸ τῆς γενεᾶς ... ταύτης», πρέπει νὰ βρεῖ τὴν πιὸ θερμή μας ἀνταπόκριση.  Χωρὶς νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὸν κόσμο, πρέπει ν’ ἀποκόψουμε κάθε δεσμὸ μὲ τὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας.  Ὁ διαχωρισμὸς τῶν εὐθυνῶν μας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους – φορεῖς τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἀπαραίτητος.  Μπορεῖ νὰ εἶναι φίλοι μας, συγγενεῖς μας, μέλη τῆς ἰδικῆς μας οἰκογένειας.  Ἕνα ἀπὸ τὰ δυὸ πρέπει νὰ γίνει.  Ἢ αὐτοὶ ν’ ἀποδεσμευθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἢ ἐμεῖς ν’ ἀποκόψουμε κάθε δεσμὸ μαζί τους.  Οἱ λόγοι τοῦ Ἡσαΐα[2] τοὺς ὁποίους ἐπαναλαμβάνει καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος[3], φωτίζουν τὴν πορεία μας: «διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ».  Ἀλλὰ καὶ οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου τὸ αὐτὸ χρέος μᾶς ὑπογραμμίζουν: «Εἰ ὁ ὀφθαλμός σου ὁ δεξιὸς σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ...»[4].

Μ’ αὐτὸ δὲ σημαίνει ὅτι θὰ παύσουμε ν’ ἀγαποῦμε τὰ πρόσωπα αὐτά.  Ἡ ἀγάπη μας, ὅμως, δὲ θὰ εἶναι πλαδαρὴ καὶ ἀνεκτικὴ μπροστὰ στὴν ἁμαρτία.  Ἀντίθετα.  Θὰ εἶναι ρωμαλέα καὶ ἀγωνιστική, μὲ σκοπὸ πρῶτο νὰ κρατήσει τὸν ἑαυτό μας ἀνεπη­ρέαστο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.  Καὶ δεύτερο νὰ καταλύσει τὰ ἁμαρτωλὰ δεσμὰ τῶν ἀγαπημένων της προσώπων καὶ νὰ τὰ χαρίσει στὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν κοινωνία πραγματικὰ ἐλεύθερα καὶ δημιουργικά.  Τὸ μίσος μας (εἶναι ἡ μόνη φορά, ποὺ καὶ ἐπιτρέπεται καὶ ἐπιβάλλεται), δὲ θὰ στρέφεται ἐνάντια στὰ πρόσωπα ἀλλὰ ἐνάντια στὴν ἁμαρτία.  Ταύτιση ἁμαρτίας καὶ προσώπου δὲν ἐπιτρέπεται.  Τὸ πρόσωπο εἶναι ἁπλῶς τὸ θύμα τῆς ἁμαρτίας.  Καὶ γιὰ τὴν ἀποδέσμευσή του θὰ χρειασθεῖ νὰ μετέλθουμε ὅσα μέσα χρειάζονται.

Ἂς προσέξουμε, λοιπόν.  Ἡ ἁμαρτία ζητεῖ νὰ κατακλύσει τὰ πάν­τα: οἰκογένεια, σχολεῖο, κοινωνία.  Ἂς ἀγωνισθοῦμε νὰ φράξουμε τὸ δρόμο της.  Ὁ καθένας, στὸ περιβάλλον του, ἂς κινηθεῖ γιὰ τὴν ἐξυγί­ανσή του.  Κάμνοντας αὐτό, σώζει καὶ τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς γύρω του.

Στὴ Βραζιλία φυτρώνει ἕνα ἀναρριχητικὸ φυτό, ποὺ τὸ λένε «κάταθον», ποὺ σημαίνει «δολοφόνος».  Στὴν ἀρχὴ σέρνεται στὸ ἔδαφος, καὶ ἅμα βρεῖ κανένα δέντρο κοντά του, ἀναρριχᾶται σ’ αὐτό.  Φουντώνει, καλύπτει καὶ τὸ τελευταῖο κλαδάκι καί, σὰν φθάσει στὴν κορυφή, τὸ δένδρο εἶναι πιὰ ξερό.  Τὸ ἔπνιξε μέσα στὸ θανάσιμο ἀγκάλιασμά του «ὁ δολοφόνος».

Τὸ ἴδιο θανατηφόρο ἀγκάλιασμα κάμνει στὸν ἄνθρωπο καὶ ἡ ἁμαρτία.  Εἰσέρχεται ἕρπουσα, μέσα ἀπὸ τὶς διάφορες ἐπιθυμίες, στὴν καρδία καὶ σιγὰ-σιγά, ἂν δὲν καταπολεμηθεῖ, φουντώνει καὶ κατακτᾶ τὸν ἄνθρωπο ὁλόκληρο· γίνεται πάθος, δεύτερη φύση, καὶ τοῦ ἀφαιρεῖ κάθε πνευματικὴ ἰκμάδα.  Τὸν ξηραίνει.  Μένει νεκρός.

Γιὰ νὰ μὴ συμβεῖ αὐτὸ σὲ μᾶς, ἂς προσέξουμε ὅσο πρέπει τὸ πιὸ πάνω σύνθημα τοῦ Ἀποστόλου.  Μπορεῖ νὰ μεταβληθεῖ σὲ λυτρωτικὴ δύναμη, γιὰ μᾶς καὶ τοὺς γύρω μας.  Ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε.  Ἀρκεῖ ἡ ζωή μας νὰ μὴν εἶναι ἀντίθετη ἀπὸ ὅ,τι αὐτὸς προστάσσει. «Σώθητε ἀπὸ τῆς γενεᾶς τῆς σκολιᾶς ταύτης».

[1]      Πράξ. 2, 40

[2]      Ἡσαΐα 52, 11

[3]      Β΄ Κορ. 6, 17-18

[4]      Ματθ. 5, 29

******